Studije o plavim filmovima

Linda Vilijams tvrdi da žena, kao tačka gledišta, je retko prikazana u okviru filmskog žanra, što dovodi do toga da je žensko telo postalo predmet interesovanja, a ne samo jebanje. Međutim, u svojoj analizi ona ne uzima u obzir uticaj ženske seksualnosti i ističe da se seksualnost ne problematizuje, za razliku od 1970-ih u hardkor pornografiji. Rani kritičari žanra, Di Lauro i Rabkin, tvrde da su muškarci izvođači manipulacija u stag filmovima i da su još manje humanizovani od žena koje su u fokusu pažnje, jer „kao izvođači koji vole jebanje, nisu vidljivi u njihovoj puna čovečnosti. „Vilijams opisuje ovu odbranu pornografije koja zvuči kao poznata izreka „kao i većina takvih odbrana, ona ignoriše veću strukturu vlasti u kojima dolazi do verovatno izjednačene dehumanizacije i objektivizacije.“ Oslanjajući se na studiju likovnog kritičara Džon Bergera o tradiciji u evropskoj umetnosti uljanih aktova, Vilijams tvrdi da je pravi predmet stag filmova u oku posmatrača. Tačka gledišta u stag filmovima uvek dolazi iz falusa, tvrdi Vilijams, čineći samo muškarce za jebanje uvek dominantnim, i tvrdi Vilijamsova, da je to mesto gde leži snaga. Osim toga, kako se tvrdi, ima prepoznatljivih mizoginističkih elemenata utvrđenih ranije u ovom žanru koji teže sve više idealizovanju i fetišizaciji predstavljanja ženskih genitalija. Akt kolektivnosti koja se probudila u spektaklima tih hardkor prezentacija seksualne radnje je ono što filmski teoretičar Tomas Vog opisuje kao „ponovno donošenje nekih od osnovnih strukturnih dinamika patrijarhata, naime, muškarci se menjaju u žene , u ovom slučaju razmenjuju fantazije i slikama žena.“